Nie sądziłam, że nadejdzie taki czas w moim życiu, gdy będę miała ogromną trudność z napisaniem kim jestem.

Kiedyś wiedziałam, znałam swoje role i maski - doktor psychologii, adiunkt Katedry Psychologii Klinicznej na Uniwersytecie, wykładowca akademicki, psycholog w Klinice Psychiatrii, naukowiec zgłębiający wegetarianizm, proces narodzin człowieka i naturę jego przywiązania, oraz głębsze sposoby komunikacji elektromagnetycznej czyli telepatii. Psychoterapeuta, superwizor psychologii klinicznej dziecka, prezes w spółce z o.o. “Centrum Uważności” hipoterapeuta, laureatka medalu Komisji Edukacji Narodowej i Szeryf Praw Dziecka UNISEF, autorka mocno cenzurowanych przez paradygmat naukowy monografii i artykułów. Wszystko to robiłam w męskiej energii. Przy okazji w cieniu jako schowana kobieta mama 2 prawie dorosłych córek, opiekunka 4 koni, 2 kotów i 2 psów, nauczycielka jogi, potrójna amazonka. Teraz tak się zmieniłam, że mam wątpliwość czy chcę się przedstawiać tymi ograniczonymi zewnętrznymi osiągnięciami? Czy to jest jakakolwiek prawda o mnie. Czy to powód do dumy czy wstydu? Dziś jako mój prawdziwy sukces uznaję swój rozwój wewnętrzny, za który nie mam i nie dostałam certyfikatów ani dyplomów. No może moje odzyskane zdrowie i powracająca uroda nim są! Za moje pseudo osiągnięcia w patriarchalnym świecie zewnętrznym zapłaciłam złośliwym rakiem piersi, który stał się moim Mistrzem - moim Guru i przewodnikiem do życia w prawdzie i dzikości. Wstąpiłam dzięki niemu do prawdziwej akademii cudów - uzdrawiania ciała, umysłu i duszy. To była twarda szkoła, w której umarłam i zmartwychwstałam. Podjęłam kilka decyzji. Po pierwsze przeżyć fizycznie a po drugie zacząć żyć jako kobieta - prawdziwa kobieta. Pozwolić sobie doświadczać przyjemności, błogości, radości, ekstazy w zaufaniu i oddaniu w otwartości na wszystko co jest w moim polu. W sumie mało o sobie wiem - dopiero nieśmiało się wyłaniam z tej burki doktoratu i innych reżimowych etykiet i szuflad. Mam 52 lata i moje życie dopiero się zaczęło na nowo. Jestem jak motyl, który wynurza się z kokonu. Czekam w słońcu na wysuszenie skrzydeł. Wiem, że jestem rdzenna, dzika, radykalna, bezkompromisowa, nieugięta, autentyczna, prawdziwa i wolna. Czuję się świadomą ambasadorką Matki Ziemi, kapłanką i boginią zarazem na ołtarzu mojego Życia, studentką komunikacji międzygatunkowej, adjutorem, czyli zawodowym pomagaczem. W normalnym świecie z moich marzeń wchodziłabym w rolę starszyzny plemiennej i służyła plemieniu swoim doświadczeniem i mądrością. Zapraszam Cię w podróż do Siebie pod moim skrzydłem

I jeszcze kilka słów od mojej trójednej Duszy

Ta, która we mnie czuje ma na imię Aia i jest biała. 

Kiedyś, gdy byłam bardzo mała 

- byłam pewna, że tak mam na imię. 

Wszyscy wokół mówili zrób “aja” pieskowi, kotkowi, mamie, tacie. 

“Aja” to miłość w języku dziecka, 

a ja wtedy jeszcze pamiętałam, że jestem miłością.

Straciłam z Nią kontakt na długie lata. 

Rak piersi przywrócił stary porządek miłości 

sprawił, że

Ta, która myśli - Jo i jest czerwona - 

przyjęła Ją z uwagą pełną współczucia i życzliwości 

Tak wydarzył się we mnie wewnętrzny CUD uni ciała, umysłu i duszy 

i otworzyła się we mnie brama, 

przez którą wchodzi czarna Ta, która wie - Brahma. 

Jo Aia Brahma Blessings

trojedna